هدف را که از آدم بگیری میمیرد،من مرده زاده شدم...

مدتی ست که خودم را گم کرده ام. مدتی ست که فهمیده ام که این منی که همیشه من بود،هیچگاه من نبوده است...منم گم شده.

من هیچ وقت من نبوده ام. تازگی ها فهمیده ام که هیچ گاه آن چیزی نیوده ام که فکر می کردم. می خواهم بزنم تو گوش خدا .

می خواهم خدا را گاز بگیرم .

می خواهم بمیرم...

رسالتم را مشکوکم و دیگر خودم هم به خودم ایمان ندارم .

دلم تنگ شده برای خودم...در بین شما کسی نیست که مرا پیدا کرده باشد ؟

یک پیک عرق سگی جایزه اش ،خدا هم ساقی

هم رباعی ها و هم سپید از خودم است 40 یا 50 روزی از رباعی نوشتنم می گذرد نقص زیاد دارند. شعر ها را لطفا نقد کنید . بی رحم باشید

می خواهم بروم نمی دانم کجا شاید به شیراز بروم پیش شنیا ، یا به کوه بزنم. یا بلند ترین ساختمان این شهر لعنتی که هیچ ساختمان بلندی ندارد را سقوط کنم...

راستی با انتصابات چطورید؟؟؟؟

همین الآن که می نویسم کسی خانه مان را مزین فرموده که در دادگاه انقلاب (دوره ی خلخالی-سال 59 یا 60) بر علیه پدرم شهادت داده است و حالا آمده اینجا که پدرم به عنوان یک شخصیت مردمی حمایتش کند تا در انتصابات پیروز شود(خوبه که آدم پدرش زندونی سیاسی بوده باشه؟؟؟).

لعنت به همه شان حالم از هر چه حکومتی ست به هم می خورد.

خودم هم دیوانگی خوب است...